خواب دزد

 ساعت مرا ببر

  من که نه 

 تو بیش از من

   زمان خواهی خواست

*

من که رفتم

 گلدان هایم را

  بر سر طاغچه ی دل

نخشکان، آب ده

 من که نه

آن ها خواهند رست

*

من که رفتم

 قلمم را بتراش

بنویس

 من که نه

  آن ها خواهند خواند

*

من که رفتم

  کوله بربند

پُر کن از یاس و عقاقی

 از لباس روشنی

 من که نه

  تو راه ها خواهی رفت

* 

من که رفتم

 کتاب هایم را 

بسوزان که دودش

 در هوای شهرم

بین این مردم بچرخد

  من که نه

آن ها شاید بیاندیشند

*

 من که رفتم

اشعارم را به دوستانم رسان

  من که نه

  آن ها خواهند خندید

*

 من که رفتم

دشمنم را به خدایش

به تقدس نگاه آشنا 

 قسم ده

  او که نه

من خواهم بخشید

سر و ته نوشت: به یادگار دو سال از عمرم که به سرعت باریدن بارون گذشت 

از ته سر نوشت: می دونم وزن شعرم پره ایراده.. مث خودم